Złóż ofertę
Jan Tarasin, „Stół gier”, 1996 – malarski system znaków i tajemnicza plansza
Jan Tarasin, „Stół gier”, 1996 – obraz abstrakcyjny, w którym charakterystyczny dla artysty system znaków otrzymuje wyjątkowo intrygujący kontekst. Płaszczyzna płótna staje się tytułowym stołem – planszą, na której rozgrywa się niema, wizualna gra. To jedno z kluczowych dzieł późnego okresu twórczości Tarasina, łączące malarską erudycję z intelectualną zagadką.
Opis dzieła – stół jako pole gry i eksperymentu
Ciepłe, ugrowe tło przywodzące na myśl blat stołu przecinają poziome, niebieskie linie, które wyznaczają strefy i „pola” rozgrywki. To one organizują całą kompozycję, tworząc wrażenie planszy do gry, na której rozłożono rozmaite elementy.
Na tej strukturze Tarasin rozmieszcza tajemnicze rekwizyty: geometryczne figury, czarne pętle, miękkie, organiczne kształty oraz zbitki drobnych punktów. Można w nich dostrzec pionki, żetony, kamienie lub symbole z nieznanego alfabetu. Ich obecność sugeruje, że „Stół gier” to zapis rozgrywki, która właśnie trwa lub przed chwilą się zakończyła.
Biała płaszczyzna – karta, plansza, komunikat
Szczególną uwagę przyciąga biała, nachylona płaszczyzna z czarnymi znakami, umieszczona po lewej stronie kompozycji. Jej forma przywodzi na myśl kartę do gry, fragment instrukcji lub część planszy, swobodnie rzuconą na blat.
Spoczywające na niej czarne symbole przypominają jednocześnie pismo i układ figur. To jakby klucz do rozszyfrowania całej gry, którego znaczenie pozostaje jednak niedopowiedziane. Tarasin pozostawia widza w stanie twórczej niepewności, zachęcając do własnych interpretacji.
Kolor i rytm – rola nasyconego błękitu
Istotną rolę w obrazie odgrywa nasycony błękit. Pojawia się on zarówno w poziomych liniach podziału, jak i w geometrycznych akcentach – owalach, prostokątach, pasmach. Kolor ten:
- porządkuje kompozycję, łącząc odległe elementy w spójną całość,
- wprowadza chłodny kontrapunkt dla ciepłej ugrowej tonacji stołu,
- buduje poczucie rytmu i wewnętrznego napięcia między polami gry.
Dzięki precyzyjnie rozmieszczonym akcentom błękitu, obraz zachowuje harmonię, mimo pozornej przypadkowości rozkładu „pionków”.
„Stół gier” – intelektualne zaproszenie do lektury obrazu
„Stół gier” nie opowiada konkretnej historii. To intelektualne zaproszenie do wejścia w malarskie uniwersum Jana Tarasina, w którym znaki i przedmioty tracą swoje pierwotne znaczenia, stając się elementami abstrakcyjnego systemu. Obraz można odczytywać jako metaforę:
- życia rozumianego jako gra o niejasnych zasadach,
- sztuki jako procesu układania znaków na płaszczyźnie,
- poznania, w którym odbiorca próbuje rozszyfrować ukryty kod.
Dla kolekcjonerów i instytucji zainteresowanych polską abstrakcją powojenną oraz systemowym malarstwem Jana Tarasina, obraz „Stół gier”, 1996 jest jednym z najciekawszych przykładów dzieła, w którym znak, przedmiot i gra tworzą fascynującą, wieloznaczną całość.
Słowa kluczowe: Jan Tarasin Stół gier, system znaków Tarasina, polska abstrakcja, polska sztuka współczesna, plansza do gry w malarstwie, abstrakcyjne martwe natury.
