Złóż ofertę
Beata Stankiewicz – Pokój z dwoma tapczanami, 2017
Pokój z dwoma tapczanami Beaty Stankiewicz to monumentalny obraz olejny z 2017 roku, który można odczytywać jako współczesny portret wnętrza. Artystka przedstawia ascetyczne pomieszczenie na poddaszu, pozbawione ludzkiej obecności, a jednak nasycone napięciem, pamięcią i emocjonalnym ciężarem. Banalna, codzienna przestrzeń zostaje tu przekształcona w miejsce kontemplacji — ciche, zamknięte i niepokojąco metafizyczne.
Kompozycja obrazu opiera się na niemal symetrycznym, rygorystycznym układzie. Po obu stronach wnętrza znajdują się dwa tapczany, a oś przedstawienia wyznacza centralnie umieszczone okno. To ono staje się głównym źródłem światła i najważniejszym punktem obrazu. Chłodny blask wpadający do pokoju nie rozprasza jednak mroku całkowicie. Przeciwnie — wydobywa z niego pościel, grzejnik, fragmenty podłogi i ścian, pozostawiając narożniki oraz skosy poddasza w głębokim cieniu.
Światło pełni w tym dziele funkcję nie tylko formalną, lecz także dramaturgiczną. Modeluje przestrzeń, porządkuje kompozycję i nadaje zwykłym przedmiotom niemal symboliczną intensywność. Tapczany, kaloryfer, okno i puste ściany przestają być elementami użytkowego wnętrza. Stają się znakami obecności, która zniknęła, oraz śladami codzienności zawieszonej w bezruchu.
Twórczość Beaty Stankiewicz w tym wydaniu można zestawić z malarstwem Edwarda Hoppera i Vilhelma Hammershøia. Z Hopperem łączy ją zainteresowanie światłem jako budulcem napięcia oraz poczucie samotności emanujące z pustej przestrzeni. Podobnie jak u amerykańskiego malarza, wnętrze nie jest neutralnym tłem, lecz sceną psychologiczną, w której cisza ma ciężar dramatu. Z kolei surowość formy, stonowana paleta bieli, szarości i chłodnych błękitów oraz skupienie na pustce przywołują intymistyczny świat Hammershøia.
W obrazie Stankiewicz szczególną rolę odgrywa napięcie między realizmem a onirycznością. Pomieszczenie zostało przedstawione rozpoznawalnie, z dbałością o konkretne detale: pasiaste narzuty, staromodny grzejnik, skosy poddasza i ciemną, odbijającą światło podłogę. Jednocześnie sposób operowania światłem, miękkie rozmycie form i głębokie cienie sprawiają, że przestrzeń wydaje się niemal snem lub wspomnieniem. Realne wnętrze zostaje podniesione do rangi obrazu pamięci.
Pokój z dwoma tapczanami można odczytywać jako refleksję nad samotnością, nieobecnością i intymnością miejsca. Dwa łóżka sugerują możliwość relacji, współobecności lub wspólnego zamieszkiwania, ale ich pustość wzmacnia poczucie oddalenia. Widz zostaje postawiony wobec przestrzeni, która wydaje się oczekiwać na czyjś powrót, a jednocześnie trwa w stanie nieodwracalnego opuszczenia.
Dzieło Beaty Stankiewicz wyróżnia się monumentalnym formatem, precyzyjną organizacją światła i wyjątkową atmosferą ciszy. To malarstwo figuratywne, które przekracza prosty realizm, budując obraz wnętrza jako autonomicznego bytu — nasyconego pamięcią, niepokojem i egzystencjalną pustką. W kontekście kolekcjonerskim praca posiada dużą siłę wizualną i wyraźny potencjał interpretacyjny, łącząc lokalny konkret z uniwersalnym doświadczeniem samotności.
Beata Stankiewicz
Pokój z dwoma tapczanami, 2017
Technika: olej na płótnie
Wymiary: 170 × 240 cm
Kategoria: malarstwo
Kierunek w sztuce: figuratywizm
